In Nieuwegein zijn duizenden mensen actief voor een ander.
Zij maken écht het verschil – elke dag opnieuw. Achter ieder van hen schuilt een persoonlijk verhaal. Een reden om iets te betekenen, een moment van verbinding, een ervaring die blijft hangen.
In deze rubriek geven we vrijwilligers een stem. We laten zien wat hen drijft, wat ze meemaken en wat het vrijwilligerswerk hen teruggeeft. Laat je inspireren door hun verhalen en wie weet, ontdek jij ook waar jouw kracht ligt.
Deze week het verhaal van Ton en Franc (en Martin Koot).
‘Muziek is een uit de hand gelopen hobby. En het AkoestiCafé mag dan een hobbyproject zijn, we pakken het wel op een professionele manier aan. Met een klein clubje mensen zetten we iets groots neer. Als zowel de artiest als het publiek na afloop blij zijn, dan geeft mij dat veel voldoening.’
Georganiseerde chaos
De staande schemerlamp laat zijn warme licht schijnen op het kleine platform, net als de set professionele podiumlampen die ernaast staan. Gezellig en professioneel: in die sfeer werken geluidsman Franc Massop (hierboven aan het woord), lichttechnicus Ton de Haar en muzikale regelneef Martin Koot gestaag door. Over een paar uur hebben ze samen de bovenverdieping van restaurant Hudson weer omgebouwd voor het maandelijkse AkoestiCafé.
Kabels worden uitgerold, pluggen trefzeker in mengtafels gestoken en lampen neergezet. Straks is het tijd voor de soundcheck, maar tussendoor willen de drie vrienden wel wat vragen beantwoorden. ‘Zoals je ziet, is het opbouwen een goed georganiseerde chaos. Ik heb wel even tijd, Franc doet toch het meeste werk,’ grapt Ton.
"Het geeft me veel voldoening om hieraan mee te werken, wat is er nou leuker dan dat?"
Muzikanten in de spotlights zetten
‘Vroeger verzorgde ik als toneelmeester het licht tijdens theatervoorstellingen,’ vertelt Ton. ‘In 2018 zag ik een optreden tijdens het AkoestiCafé en het podiumlicht zag er echt niet uit. Daar zei ik iets over tegen Martin. “Schrijf maar op wat je nodig hebt en laat de volgende keer maar zien dat jij het beter kan,” zei hij. Sindsdien ben ik erbij en zet ik muzikanten in de spotlights.’
Ton is al bijna zijn hele leven actief als vrijwilliger. ‘Als puber hielp ik al mee in de jeugdsociëteit en ik ben er nooit meer mee opgehouden. Ik was bijvoorbeeld een tijdlang beheerder van de Huiskamer in CityPlaza, zat in het Wijkplatform en in allerlei commissies. Ik heb me hier in de binnenstad met zo’n beetje alles bemoeid.’
Verliefd op de barvrouw
Franc plugt, bekabelt en sjouwt ondertussen stoïcijns door. ‘Martin en ik zaten samen op de middelbare school. We waren allebei vrijwilliger bij de Scouting en later bij jongerencentrum Synopsis in Vreeswijk. Ik draaide daar plaatjes als DJ en leerde er mijn vrouw kennen. Zij stond achter de bar en begeleidde alle vrijwilligers, waaronder ik dus.’ Franc is nog steeds samen met zijn jeugdliefde van toen én hij werkt nog steeds samen met zijn jeugdvriend Martin. ‘Ik viel een keer in als geluidsman en ben nooit meer weggegaan. De sfeer is altijd goed hier, dat horen we ook terug van het publiek en de artiesten.’
Als muziek in de oren
Muziek is een uit de hand gelopen hobby voor Franc. Overdag bouwt hij toiletblokken en badhokjes, in zijn vrije tijd zorgt hij ervoor dat geluid op diverse evenementen als muziek in de oren klinkt. Vaak is dat flink aanpoten: ‘Met de opbouw van het geluid voor de IJVO, de IJsselsteinse kindervakantieweek, zijn we wel twee weken zoet.’ De opbouw voor het AkoestiCafé gaat sneller, al ziet Franc vannacht niet voor eenen zijn bed.
Vak apart
De mannen zijn merkbaar goed op elkaar ingespeeld. Goedmoedig plagen ze elkaar. Naast het AkoestiCafé verzorgt het trio ook artiesten, licht en geluid voor onder andere Geinbeat en optredens in ‘t Veerhuis en op Fort Jutphaas. Dat doen ze samen met andere vrijwilligers. Ton: ‘We zijn drie totaal verschillende mensen, maar we spreken wel dezelfde taal. We kunnen alles tegen elkaar zeggen en houden van een lolletje. We weten wat we aan elkaar hebben en hebben elk onze eigen taak. Ook daarom werken we zo goed samen. Ik bemoei me bijvoorbeeld niet met het geluid, dat is pas echt een vak apart.’
"Steek zelf eens de handen uit de mouwen als je wil dat er iets verandert. Dat doe ik ook en weet je, het is nog leuk ook!"
Grote glimlach
Als techneut helpt Ton graag met opbouwen. ‘Het afbouwen is wat minder, maar dat doe ik de volgende dag lekker op mijn gemak. Daarnaast is het fijn om op deze manier bezig te blijven na mijn pensionering. Ook vind ik het mooi om mensen na een optreden tevreden en met een grote glimlach naar huis te zien gaan. En het is leuk als muzikanten ons complimenteren met het fantastische licht en geluid.’ Franc vult aan: ‘Met vrijwilligers kunnen we dingen doen die het leven leuker maken. Zoals sporten, spelen en muziek maken. Het geeft me veel voldoening om hieraan mee te werken, wat is er nou leuker dan dat?’
Stille krachten
Martin mag dan het gezicht zijn van het AkoestiCafé, hij is zeer beslist over de onmisbare bijdrage van Ton en Franc: ‘Zij zijn echt de stille krachten achter het AkoestiCafé. Ze werken altijd op de achtergrond en vallen misschien niet zo op bij het publiek. Maar zonder vrijwilligers zoals zij valt alles stil en wordt Nieuwegein een hele saaie, dooie stad.’
Handen uit de mouwen
Ton heeft het laatste woord: ‘Je kunt aan de kant blijven staan en roepen wat er allemaal niet goed gaat. Dat doen al genoeg mensen, maar daar hoef je bij mij niet mee aan te komen. Ik vraag ze altijd: wat heb je er zelf aan gedaan om te zorgen dat het beter gaat of dat er wel iets gebeurt? Steek zelf eens de handen uit de mouwen als je wil dat er iets verandert. Dat doe ik ook en weet je, het is nog leuk ook!’
PS: Het team achter het AkoestiCafé bestaat uit meer mensen dan alleen Martin, Ton en Franc. Ze hebben plek voor jongeren die het leuk vinden om te helpen met licht en geluid en daar meer over willen leren. Lijkt je dit wat?
Tekst: Linda Blankenstein
Fotografie: Kees van der Meer
Video: Ruben Driessen