In Nieuwegein zijn duizenden mensen actief voor een ander.
Zij maken écht het verschil – elke dag opnieuw. Achter ieder van hen schuilt een persoonlijk verhaal. Een reden om iets te betekenen, een moment van verbinding, een ervaring die blijft hangen.
In deze rubriek geven we vrijwilligers een stem. We laten zien wat hen drijft, wat ze meemaken en wat het vrijwilligerswerk hen teruggeeft. Laat je inspireren door hun verhalen en wie weet, ontdek jij ook waar jouw kracht ligt.
Deze week het verhaal van Ruard.
‘We vormen één grote vriendengroep, de sfeer is altijd goed. Het voelt als thuiskomen. We doen leuke dingen samen, zoals varen, klussen aan de boot en vette spellen. Ik leer er zelf ook veel van. We verzinnen steeds gekkere dingen om mooie herinneringen te maken voor later. Van al die blije gezichten krijg ik zoveel energie.’
Wie niet beter weet, zou denken dat het bovenstaande gaat over een jongere die zijn vrije tijd op een hele leuke manier invult met zijn vrienden. En dat klopt ook. Alleen is dat niet het hele verhaal. Want Ruard (19) doet dit niet alleen voor zichzelf. Hij doet het vooral voor de kinderen die elke zaterdag naar de waterscouting in Vreeswijk komen.
Wilde vaart
Voor Ruard begon het scoutingavontuur op zijn achtste. Van de Dolfijnen groeide hij door naar de Wilde Vaart, de groep voor jongeren van 16 tot 18 jaar. Daarna volgt de logische vraag: stop je of blijf je meedoen als leiding? Voor Ruard was het antwoord snel duidelijk. ‘Ik had bij de waterscouting veel vrienden gemaakt en we besloten bijna allemaal door te gaan.’
"We vormen één grote vriendengroep, de sfeer is altijd goed. Het voelt als thuiskomen. "
Wat begon als een hobby, groeide uit tot een hechte club die samen verantwoordelijkheid draagt voor de jongere scouts. ‘De staf bestaat uit mensen van alle leeftijden en vormt één grote vriendengroep.’ Die verbondenheid gaat verder dan alleen de wekelijkse opkomst van de waterscouts op zaterdag. ‘We helpen elkaar ook met het sleutelen aan onze eigen boten en gaan samen weleens op zeilvakantie.’
Energieke dolfijnen
Ruard startte als begeleider bij de Dolfijnen, de groep voor de jongste kinderen van zeven tot tien jaar. ‘Na een jaar kun je overstappen naar een andere groep, maar ik ben blijven hangen. Het is gewoon gezellig, zowel met de leiding als met de kinderen. Ze zijn lekker energiek en kunnen zich goed vermaken.’
Elke zaterdag staat hij paraat. De leiding is er om tien uur, om half één is de opkomst afgelopen. Daarna volgt opruimen en een nabespreking. Doordeweeks bereidt Ruard het programma voor. ‘We zijn helemaal vrij in wat we gaan doen. Soms ben ik wel twee tot drie weken bezig met het plannen van één opkomst. We verzinnen steeds gekkere dingen, zoals een kanotocht naar Jutphaas. Dat houdt het leuk, voor ons en voor de kinderen.’
‘Na afloop van de opkomst zie ik ze met blije gezichten naar hun ouders rennen om enthousiast te vertellen wat ze allemaal gedaan hebben. Dan weet ik weer waarom ik dit doe. Mooi toch dat ze later terugkijken en tegen elkaar zeggen: “Weet je nog, dat was zo vet!”’
Maffiabaas en volkszanger
Leuke herinneringen heeft Ruard zelf ook genoeg, maar de kampen springen eruit. ‘Mijn allereerste zomerkamp als leiding vergeet ik nooit meer. Het thema was maffia dus iedereen liep in pak. We speelden een toneelstuk dat de hele week doorging. Midden in de nacht luisterden we met de kinderen stiekem een geheim “maffiagesprek” af, verstopt achter een dijkje. De volgende ochtend aan het ontbijt had iedereen het erover. Dat was echt geweldig.’
Als je Ruard vraagt wat hij uit zijn vrijwilligerswerk haalt, hoeft hij niet lang na te denken. ‘Blijdschap. De sfeer is gewoon heel gezellig en vertrouwd. Het voelt als thuiskomen elke zaterdag. We halen onderling ook veel grappen uit.’ Zo heeft iedereen wel een bijnaam. ‘Sinds ik een keer meezong met een nummer van André Hazes, ben ik de volkszanger,’ lacht hij. ‘Ze hebben een hele Spotify-lijst voor mij samengesteld en proberen me nu steeds te laten zingen tijdens kampen.’
"Dat gevoel en de energie die ik terugkrijg van de kinderen is onbeschrijflijk. Je bezorgt ze een leuke tijd, en wordt er zelf ook nog wijzer van."
Niet te beschrijven
Naast alle lol, neemt Ruard zijn verantwoordelijkheid als leiding ook serieus. Hij leerde plannen, de logistiek regelen, inkopen doen en kosten bijhouden. En misschien nog belangrijker: ‘Ik leerde hoe ik met kinderen moet omgaan. Daar kregen we ook een basistraining voor. Als een kind ergens mee zit, dan ben ik er voor ze.’
Hij krijgt veel terug voor de tijd die hij in de scoutingzaterdagen steekt: ‘De kinderen komen heel blij binnen. Ouders bedanken ons en vertellen dat hun kind helemaal enthousiast thuiskwam en meteen weer terug wilde. Dan weet ik dat we het weer goed gedaan hebben met z’n allen. Dat gevoel en de energie die ik terugkrijg van de kinderen is onbeschrijflijk. Je bezorgt ze een leuke tijd, en wordt er zelf ook nog wijzer van.’
In het dagelijks leven werkt Ruard in de evenementenbranche en helpt hij ook dan mee om mensen een leuke vrijetijdsbesteding te bezorgen. Toch voelt dit heel anders. ‘Als je werkt, doe je het toch ook voor het geld. Ook al vind je je werk superleuk. Als vrijwilliger kijk je er anders naar: dit doe ik echt voor een ander. Je krijgt er heel veel voor terug en echt: iedereen is geschikt hiervoor. Als je een beetje creatief bent en initiatief toont, kom je al een heel eind.’
Lintje
Zijn inzet bleef niet onopgemerkt. Tot zijn eigen verrassing kreeg Ruard in januari een jongerenlintje uitgereikt. ‘Opeens stond de burgemeester daar.’ Bescheiden als hij is, weet hij niet echt te benoemen waarom juist hij een lintje kreeg. Dus pakken we de nominatie er even bij: ‘Ruard staat met raad een daad altijd voor iedereen klaar en is een belangrijke motivator voor velen binnen de waterscouting in Vreeswijk.’ Zijn moeder is heel trots, besluit Ruard. Zelf houdt hij zich liever bezig met het begeleiden van de kinderen en het verzinnen van activiteiten voor de volgende opkomsten en zomerkampen. ‘Die worden weer vet!’
Tekst: Linda Blankenstein
Fotografie: Kees van der Meer
Video: Ruben Driessen