In Nieuwegein zijn duizenden mensen actief voor een ander.
Zij maken écht het verschil – elke dag opnieuw. Achter ieder van hen schuilt een persoonlijk verhaal. Een reden om iets te betekenen, een moment van verbinding, een ervaring die blijft hangen. In deze rubriek geven we vrijwilligers een stem. We laten zien wat hen drijft, wat ze meemaken en wat het vrijwilligerswerk hen teruggeeft. Laat je inspireren door hun verhalen en wie weet, ontdek jij ook waar jouw kracht ligt.
Deze week het verhaal van Miep.
‘Na een moeilijke periode vond ik weer voldoening en vreugde. En dat alles achter het stuur van wijkbus 565.’
‘Twee jaar geleden overleed mijn man Ad. We waren bijna 60 jaar getrouwd en deden eigenlijk alles samen. Na zijn overlijden viel ik in een zwart gat. Ik kwam mijn bed niet meer uit, had vage klachten. Eigenlijk was mijn wil om te leven ook langzaam aan het vervagen’
Miep van Kouwen-Slangen is een gezellige, kwieke dame van 81 die nog volop in het leven staat. Ze geniet zichtbaar van de levendigheid op de Museumwerf en de mensen om haar heen. Maar dat is niet altijd zo geweest. Gelukkig had Miep lieve mensen om haar heen die haar na het overlijden van Ad hielpen weer op de been te komen. Zoals haar twee zussen en haar lieve nichtje, tevens petekind. Tijdens rouwbegeleiding opperde haar arts al eens dat vrijwilligerswerk kon helpen om weer zin en voldoening te krijgen.
‘Ik heb mijn hele leven gewerkt. Al vanaf mijn 18e had ik mijn rijbewijs en deed ik werk met een stuur in mijn handen. Ik begon als rijinstructeur en na 25 jaar verruilde ik de auto voor de bus. Als buschauffeur moest ik met pensioen met 60 jaar, terwijl ik eigenlijk niet wilde. Dus na mijn pensioen ben ik aan de slag gegaan voor een bedrijf dat fietsen levert. Ik reed heel Nederland door met mijn busje vol fietsen. Heerlijk vond ik dat. Maar toen Ad slechter werd ben ik gestopt. Op mijn 78e.’
"Toen ik thuiskwam voelde ik mij voldaan. Ik doe weer mee in de maatschappij."
In eerste instantie werd Miep niet heel enthousiast van het idee van vrijwilligerswerk. ‘Wat moet ik dan doen? Koffie schenken? Ik heb altijd gereden. Dat was mijn lust en mijn leven. Ik wist niet goed wat ik verder kon doen.’ Het toeval wilde dat haar boekhouder in diezelfde week ook over vrijwilligerswerk begon. Hij kende iemand die reed op de wijkbus in Nieuwegein. Was dat niks voor Miep?
Weer achter het stuur
‘En toen ging het snel. Want van rijden op de wijkbus werd ik wel enthousiast. Mijn gegevens waren doorgegeven aan Mandy van het VrijwilligersHuis. Al binnen een paar dagen had ik een leuk gesprek en mocht ik starten als Wijkbuschauffeur. Na de verplichte keuring mocht ik meerijden met collega Herman om de route te leren. Ontzettend leuk, want 25 jaar geleden waren Herman en ik ook al collega’s bij Connexxion.’
Ze kan zich haar eerste zelfstandige rit goed herinneren. ‘Het voelde gelijk goed en vertrouwd. Het was heerlijk om weer achter het stuur te zitten. Er was gelijk een omleiding op de route, maar dat was natuurlijk geen probleem. Toen ik thuiskwam voelde ik mij voldaan. Ik doe weer mee in de maatschappij.’
Nu rijdt Miep al anderhalf jaar met veel plezier twee middagen per week op wijkbus 565 van Vreeswijk naar het stadscentrum en terug. ‘De maandagmiddag en vrijdagmiddag op de bus betekenen veel voor mij en houd ik bewust altijd vrij. Ik plan alles om deze middagen heen. Zoveel plezier haal ik uit mijn ritjes op de wijkbus.’ Op de vraag wat dan zo bijzonder is aan haar vrijwilligerswerk is ze heel duidelijk. ‘De mensen. De passagiers zijn zo blij dat de wijkbus rijdt. De sfeer in de bus is altijd fijn. Een gezellig praatje hier en daar. Jong en oud maken gebruik van de wijkbus, dat is zo leuk. Bij halte Nieuwegein Stadscentrum kom ik ook regelmatig oud-collega’s tegen. Heel gezellig. Het is win-win. Want als ik thuiskom ben ik ook blij. Ik voel mij weer nuttig.’
"Deze ritjes maken mij elke keer weer blij."
Fijne collega’s
Ook met de andere vrijwilligers van de wijkbus kan Miep het goed vinden. Zo is er een Whatsapp-groep waarin wordt gekletst en flauwigheden worden gedeeld. ‘Maar de app wordt ook gebruikt voor openstaande diensten. Niemand vindt het erg om een extra ritje te rijden. Iedereen heeft echt wat voor elkaar over. En met kerst hebben we een leuke kerstborrel en we gaan soms uit eten van de fooien uit de fooienpot. Dat is altijd erg gezellig.’
Waar het leven na het verlies van Ad even stil leek te vallen, heeft Miep haar weg weer gevonden. Het rijden op de wijkbus bracht haar structuur, plezier en nieuwe ontmoetingen. Zolang ze zich goed blijft voelen en jaarlijks wordt goedgekeurd, zit ze voorlopig nog wel even achter het stuur van wijkbus 565. Want stilstaan, dat past simpelweg niet bij Miep.
Tekst: Sandra Sturm (Senzie)
Fotografie: Kees van der Meer
Video: Ruben Driessen