In Nieuwegein zijn duizenden mensen actief voor een ander.
Zij maken écht het verschil, elke dag opnieuw. Achter ieder van hen schuilt een persoonlijk verhaal. Een reden om iets te betekenen, een moment van verbinding, een ervaring die blijft hangen.
In deze rubriek geven we vrijwilligers een stem. We laten zien wat hen drijft, wat ze meemaken en wat het vrijwilligerswerk hen teruggeeft. Laat je inspireren door hun verhalen en wie weet, ontdek jij ook waar jouw kracht ligt.
Deze week het verhaal van Marijn.
‘Het is heel tof om van niets iets te maken en onze eigen vereniging op te richten. Gaaf om te zien wat we in een paar jaar met heel veel inzet hebben opgebouwd. Bij mooi weer gaan we lekker varen en zwemmen, dat voelt als buiten spelen. Het redden van mensen, dat is natuurlijk wel het doel waar we het allemaal voor doen. Maar het plezier haal ik uit het samen bouwen, samen groeien en samen lol hebben. Noemen ze dit vrijwilligerswerk? Zo denk ik er nooit over. Het is gewoon mijn hobby.’
Zwemmen of verzuipen
Stel één vraag en er is geen redden meer aan. Marijn is een spraakwaterval als hij vertelt wat hij allemaal doet. Hij ontvangt ons op de Museumwerf, het thuishonk van de Reddingsbrigade Nieuwegein. Elke woensdagavond is hij hier te vinden. Marijn mag dan pas 27 zijn, toch draait hij al een jaar of tien mee als redder in nood. ‘Als kind moest ik van mijn ouders op een sport en dat werd zwemmen.’ Na de gewone zwemdiploma’s gehaald te hebben, leerde hij niet alleen zichzelf te redden, maar ook vriendjes en omstanders. Dat smaakte naar meer voor de ‘lifesaver’: ‘Ik haalde ook mijn diploma als lifeguard en varen op de reddingsboten werd steeds meer onderdeel van het reddingswerk. Dat varen maakte het allemaal nog leuker.’
"Noemen ze dit vrijwilligerswerk? Zo denk ik er nooit over. Het is gewoon mijn hobby."
Reddingsboei
Jarenlang was Marijn actief bij de reddingsbrigade in IJsselstein. Tot hij samen met zijn vriend Gert constateerde dat ze hun ei daar niet meer kwijt konden. ‘We wilden ons meer richten op het varen, het opleiden van lifeguards en hulpverlening bij grotere evenementen’, vertelt Marijn. ‘Toen besloten we maar gewoon zélf een eigen reddingsbrigade op te richten, in Nieuwegein.’ Nou ja, gewoon: dat bleek echt wel wat voeten in de aarde te hebben. Maar Gert en Marijn kregen het voor elkaar en in 2024 was de Reddingsbrigade Nieuwegein een feit. Twee jaar later telt de vereniging 21 leden, is er een flinke voorraad reddingsmateriaal beschikbaar en houden ze toezicht bij veel evenementen op en rond het water. ‘Het gaat eigenlijk best wel hard,’ geeft de mede-oprichter droogjes toe.
Twee linkerhanden
Vraag Marijn wat het hem oplevert om hiermee bezig te zijn en hij hoeft geen seconde na te denken. ‘Vooral heel veel plezier. Ik vind het mooi om te bouwen aan iets en daarvan het resultaat te zien.’ Goede voorbeelden van zijn bouwlust zijn de website en de verenigingsapp. Die moesten er komen, maar hoe maak je die? Marijn leerde het zichzelf aan met behulp van YouTube-filmpjes. ‘Ze zijn zeker niet perfect, maar het levert mij weer nieuwe skills en kennis op, en ik help er de vereniging een stapje mee vooruit. Kijk, ik heb twee linkerhanden, dus je moet mij niet aan de boten of het materiaal laten sleutelen. Ik knutsel liever online wat in elkaar, dat is voor iedereen beter. Daarom ben ik ook secretaris en verzorg ik de PR,’ lacht Marijn.
Als een vis in het water
Ook op het water wordt Marijn steeds slimmer en handiger. Daar maakt het niks uit dat hij twee linkerhanden heeft. ‘Ik wist niks van boten, nu manoeuvreer ik ‘m in het kleinste gaatje. We mogen “spelen” met duur materiaal en zijn ook nog eens nuttig bezig met het helpen van mensen. Dat is toch mooi?’ Marijn geniet niet alleen van zelf dingen leren, hij vindt het ook heel leuk om anderen op weg te helpen. Niet zo gek voor een voormalige basisschoolleraar. Al snel haalde hij dan ook zijn instructeursdiploma. ‘Er bestaat geen kant-en-klare opleiding tot junior lifeguard. Elke vereniging moet zijn eigen lesprogramma ontwikkelen. Ik mocht zelf lesplannen en activiteiten bedenken, daar zit voor mij ook de uitdaging. Mijn leerlingen slaagden allemaal met vlag en wimpel, echt gaaf! Ja, dat maakt mij wel trots.’
"Ik heb er een aantal vrienden aan overgehouden. Het is echt leuk om samen bezig te zijn."
IJskoude plons
Nog een mooie kant van het werk (Marijn: ‘dit is geen werk’) is de sociale kant. ‘Ik heb er een aantal vrienden aan overgehouden. Het is echt leuk om samen bezig te zijn. Of dat nou in een zaaltje is tijdens de wekelijkse verenigingsavond of op het water, we hebben altijd ontzettend veel lol met elkaar. En we komen op plekken waar we normaal nooit zouden komen. Zo ondersteunden we bij het bezoek van de koning in Montfoort. En laatst assisteerden we bij de Strong Viking Run. De hele dag vielen daar mensen van grote hoogte in ijskoud water, gillen! Als we mensen kunnen helpen en samen lol hebben, dan heb ik een leuke dag.’
Gewoon doen!
Mensen die twijfelen of vrijwilligerswerk iets voor hen is, krijgen van Marijn een simpel advies: ‘Probeer het gewoon. Je wordt met open armen ontvangen. En vind je het toch niks? Dan kun je altijd weer stoppen.’ Hij voegt er direct iets aan toe: doe iets wat bij je past. Iets waar je goed in bent, of iets waar je juist beter in wil worden. ‘Vind je water en varen leuk, dan moet je dat lekker gaan doen. Word je blij van administratie, financiën, of schilder je graag? Dan is daar ook plek voor.’ Bijvoorbeeld bij de Reddingsbrigade. Je hoeft niet eens een goede zwemmer te zijn. ‘We hebben nog een reddingsboot die ooit oranje moet worden. Ik denk niet dat het goed komt als ik die zelf ga schilderen,’ grijnst Marijn.
Tekst: Linda Blankenstein
Fotografie: Kees van der Meer
Video: Ruben Driessen