John Borst

In Nieuwegein zijn duizenden mensen actief voor een ander.
Zij maken écht het verschil – elke dag opnieuw. Achter ieder van hen schuilt een persoonlijk verhaal. Een reden om iets te betekenen, een moment van verbinding, een ervaring die blijft hangen.
In deze rubriek geven we vrijwilligers een stem. We laten zien wat hen drijft, wat ze meemaken en wat het vrijwilligerswerk hen teruggeeft. Laat je inspireren door hun verhalen en wie weet, ontdek jij ook waar jouw kracht ligt.

Deze week het verhaal van John.

Van het werk dat ik nu doe, ook al is het vrijwillig, word ik echt blij. Met kleine dingen kun je echt iets voor mensen betekenen en een goed gevoel achterlaten, al is het maar voor een dag.

John Borst is iemand bij wie je je meteen op je gemak voelt: hij kletst over ditjes en datjes, luistert oprecht en vraagt geïnteresseerd door. Wanneer hij vertelt over zijn werk als vrijwilliger, verbreedt zijn glimlach naar een volle lach; zijn ogen glinsteren.

Ik ontmoet John bij sporthal ’t Veerhuys, waar volleybalvereniging NVC Nieuwegein een toernooi speelt. ‘Tja, wat kan ik zeggen? Van het werk dat ik nu doe, ook al is het vrijwillig, word ik echt blij. Met kleine dingen kun je echt iets voor mensen betekenen en een goed gevoel achterlaten, al is het maar voor een dag. Dat geeft mij enorm veel voldoening.’ Voor me zit een zichtbaar gelukkige man, en dat bevestigt John volmondig. Maar het geluk kwam niet vanzelf. John heeft er zelf voor gezorgd, door een grootse beslissing te nemen.

‘Ik had een uitdagende functie bij een groot bedrijf. Als controller in de financiën werkte ik aan grote projecten en begeleidde belangrijke trajecten. Ik was in control met mijn werk, kon met iedereen overweg. Geen vuiltje aan de lucht. Of toch wel? Mijn werk was topsport. Ik had tijd voor mijn werk en maar net genoeg tijd voor mijn gezin. Er was geen ruimte voor iets wat verder ging dan de dagelijkse routine. Potverdikkie, dacht ik, er is toch veel meer in het leven? Ik verlangde naar meer, naar betekenis, naar een leven waarin ik ook iets kon teruggeven aan de maatschappij. Maar wat waren mijn opties? Stoppen met werken? Ik was te jong om helemaal te stoppen. Maar doorgaan zoals ik deed, wilde ik ook niet langer. Ik heb een jaar lang met die gedachten geworsteld. Een innerlijke kwelling, echt waar. Maar weet je: vanaf het moment dat ik mijn besluit had genomen, heb ik geen seconde spijt gehad van mijn keuze.’

Terwijl John zijn verhaal vertelt, is de blijdschap duidelijk van zijn gezicht af te lezen. ‘Ook mijn vrouw zegt het, John, je bent echt veranderd. Je bent blijer, vrolijker, socialer. En dat klopt ook. Ik was altijd wel een sociale man hoor, maar ik leer bij de vereniging veel nieuwe mensen kennen. Je komt in alle lagen van de vereniging, nu heb ik met iedereen te maken. Zo’n recreanten toernooi als vandaag? Daar was ik vroeger nooit. Ook vandaag ontmoet en zie ik weer zoveel fijne mensen! Het contact met anderen maakt het leven rijker, interessanter en mooier.’

Ertoe doen
Ook binnen de Nicolaaskerk is John actiever geworden en zet hij zich op verschillende manieren in. In de pastorale bezoekgroep bezoekt John mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken, zoals na het verlies van een dierbare. ‘Het is prachtig werk. Het geeft me het gevoel dat ik ertoe doe, maar ook de mensen die ik bezoek. Het is betekenisvol, voor beide kanten.’

Afgelopen kerst verkocht John opnieuw kerstbomen bij de kerk. ‘Ik ben een echte Jutphanees, en ik ken veel mensen in de buurt. Ze zeiden tegen me: ‘John, het lijkt wel of jij heel Nieuwegein kent!’ Dat is natuurlijk niet zo, ik leer steeds weer nieuwe mensen kennen. Ik geniet ervan, met iedereen een kletspraatje maken, leuke gesprekken voeren. Dat sociale heb ik altijd bij me gehad, maar dat kwam er misschien nooit zo uit. Nu wel. Even verbinding maken met anderen, contact zoeken, dat is belangrijk voor iedereen. Zeker ook voor mij. En daar neem ik nu bewust de tijd voor. Dat is precies wat me een gelukkig mens maakt.’