In Nieuwegein zijn duizenden mensen actief voor een ander.
Zij maken écht het verschil, elke dag opnieuw. Achter ieder van hen schuilt een persoonlijk verhaal. Een reden om iets te betekenen, een moment van verbinding, een ervaring die blijft hangen.
In deze rubriek geven we vrijwilligers een stem. We laten zien wat hen drijft, wat ze meemaken en wat het vrijwilligerswerk hen teruggeeft. Laat je inspireren door hun verhalen en wie weet, ontdek jij ook waar jouw kracht ligt.
Deze week het verhaal van Annewieke en Vera.
‘Vrijwilligers zijn hele lieve mensen die altijd bereid zijn om een stapje extra te zetten. Het zijn de mensen die op straat meteen naast je staan als je hulp nodig hebt. En het zijn ook vaak hele kleurrijke mensen. Dat maakt het ontzettend leuk om met ze samen te werken.’
‘Ik heb het nodig om nodig te zijn.’ Annewieke Baank legt in één zin uit waarom ze bij de Dierenhulpverlening werkt als telefoniste en vrijwilligerscoördinator. Naast haar knikt ambulancechauffeur Vera Stekelenburg instemmend. ‘Het geeft mij ook heel veel voldoening om dieren te kunnen helpen,’ vult ze aan. Samen vormt het duo een onmisbare schakel in het geolied functioneren van de Stichting Dierenhulpverlening Woerden en omstreken. Tijdens hun dienst bestrijken ze een uitgestrekt werkgebied, waaronder ook Nieuwegein. Samen met een paar honderd vrijwilligers staan ze dag en nacht klaar om dieren in nood te helpen.
Van contactsport naar contactslot
Vera traint jarenlang een voetbalteam, totdat corona zich aandient. ‘Ik miste de contacten, daarom zocht ik iets wat wel mocht. Gek op dieren was ik altijd al, vandaar dat ik reageerde op een advertentie voor chauffeurs op de dierenambulance.’ Vera kan meteen aan de slag. Zes jaar later rijdt ze nog steeds met veel liefde en inzet rond. Maandelijks draait ze twee diensten van 24 uur. ‘En ik spring ook tussendoor bij als dat nodig is.’ Het is goed te combineren met haar werk op de klantenservice van een fabrikant van rolstoelen.
Uitlaatklep
Annewieke kwam op een andere manier bij de Dierenhulpverlening terecht. ‘Ik heb rugklachten en daardoor raakte ik arbeidsongeschikt. Ik moet heel veel lopen, dat is het beste voor mijn lijf. Ook ik hou veel van dieren en zo werd ik hondenverzorger.’ In het dierenasiel in Harmelen laat ze het liefst de hele dag honden uit. ‘De honden zijn zo blij als ik met ze ga wandelen. Eigenlijk helpen we elkaar.’ Van hondenverzorger wordt ze vrijwilligerscoördinator. En van daaruit telefoniste. ‘Ik maakte het rooster voor het telefoonteam en zag de gaten die daarin vielen. Collega’s blijven maar doorwerken omdat ze het alarm- en informatienummer per se bereikbaar willen houden.’ Zo rolt Annewieke in de telefoondiensten. Net als Vera, die ook regelmatig telefoondiensten draait naast het rijden op de ambulance.
Ze zitten al bij de deur te wachten
Wat haalt Annewieke uit haar werk? ‘Ik vind het heel belangrijk om me nuttig te voelen,’ vertelt ze. ‘Een hond, en zeker een asielhond, heeft je nodig. Die kijkt vol verwachting of er iemand komt. Als ik met een asielhond op jacht ga naar konijnensporen, is hij daarna hartstikke moe, voldaan en blij. En ik ook, want ik weet dat hij weer een paar uur in het asiel alleen kan zijn tot de volgende collega komt. Dan heb ik echt iets nuttigs gedaan voor die hond.’
Vrijheid
Voor Vera ligt het anders. ‘Naast dat ik graag dieren in nood help, vind ik de vrijheid als chauffeur heel prettig. Zelf kunnen beslissen wat mijn route wordt, hoe ik het ter plekke aanpak.’ Al gaat het haar om meer dan alleen vrijheid. ‘Het is heel dankbaar werk. Bijvoorbeeld als ik een overleden kat weer bij de eigenaar terug kan brengen. Hoewel je verdrietig nieuws brengt, zijn de mensen toch heel blij dat ze weten wat er gebeurd is met hun geliefde huisdier.’
Onvoorwaardelijke liefde
Vera groeit op met dieren om haar heen. ‘Dieren zijn onvoorwaardelijk in hun liefde, die laten je nooit vallen.’ Naast haar ligt Diesel, een Jack Russell die niet van haar zijde wijkt. ‘Mijn dochter wilde een knuffelhondje, maar Diesel kon niet overweg met haar twee andere honden. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem terug te brengen naar het asiel.’ En dus bleef Diesel bij Vera en haar man. Annewieke heeft zelf geen hond. ‘Mijn man zegt elke keer nee.’ Maar daar heeft ze een oplossing voor. Naast de asielhonden laat ze honden uit van mensen in haar buurt. ‘Ik heb overal vriendjes wonen,’ lacht ze.
Twee American Bully’s op de achterbank
Als telefoniste krijgt Annewieke als eerste alle meldingen binnen. Dat varieert van aangereden katten tot vogels die vastzitten in de schoorsteen. Laatst kreeg ze een bijzondere melding. ‘Een man stond in de hitte met autopech langs de kant. Hij had twee van die grote American Bully-honden bij zich die hij in zijn eentje niet aankon. Een ambulancechauffeur was niet beschikbaar.’ Dus reed Annewieke er met haar kleine Peugeotje naartoe. ‘Had ik opeens 80 kilo hond op de achterbank. Mijn auto zit nu wel onder de kwijl en hondenharen,’ grijnst ze naar Vera. Want zo werkt het. Als er geen chauffeur beschikbaar is, bellen ze elkaar. ‘Heb jij tijd? Wil je even?’ En heel vaak gaan ze dan toch. ‘Heel fijn om zulke betrokken collega’s te hebben.’
Alles voor de dieren
De vrouwen nemen ook tijdens ons gesprek telefoontjes aan van bezorgde Nieuwegeiners en geven de bellers praktische adviezen. Het is duidelijk te zien dat ze er lol in hebben. Dat is ook de tip die Annewieke geeft aan mensen die twijfelen over het doen van vrijwilligerswerk. ‘Zoek iets wat echt bij je past. Wat vind je leuk om te doen? Waar krijg je energie van?’ Vera: ‘Voor ons is dat mensen en dieren helpen.’ Annewieke knikt. ‘De vrijwilligers mogen onderling dan heel verschillend zijn, we vinden elkaar altijd weer in onze liefde voor de dieren. Alles voor de dieren, dat staat bij ons echt op één.’
Tekst: Linda Blankenstein
Fotografie: Kees van der Meer
Video: Ruben Driessen