Gastgezin worden… het leukste ‘virus’ om op te lopen!

Meer weten?

Blog

YFU: maak kennis met kinderen van de wereld

Geplaatst op: 4 februari 2020 • Leestijd: 7 minuten

YFU (Youth For Understanding) roept regelmatig via onze website op om gastgezin te worden voor een uitwisselingsstudent. Dat betekent dat je op vrijwillige basis een (deel van een) schooljaar een internationale scholier in huis ontvangt, waarbij je gezin een unieke ervaring opdoet. Je leert een andere cultuur kennen, maar gaat ook met andere ogen naar je eigen land kijken. Je gewone dagelijkse leven blijkt in de ogen van een ander helemaal niet zo gewoon, maar juist een interessante leerervaring.

Wat als het niet klikt?

“Leven met een uitwisselingsstudent in huis betekent vaak het begin van een intense vriendschap.” De woorden van gastvader Gert-Jan vallen direct op als je op de website van YFU gaat kijken. Ook lees je termen als ‘familielid voor het leven’ en ‘verrijking van uw gezin’.

Het zet mij wel aan het denken:  “Wat nou als het niet klikt?” De website biedt veel informatie en antwoorden op voor de hand liggende vragen, maar nergens zie ik een antwoord op mijn eerste gedachte.

Tijd om dat uit te gaan zoeken. Want hoe leuk het ook klinkt allemaal, als er geen klik is, wordt het zowel voor jou als gezin, als voor de student, een zware periode. Anoesj (40 jaar), die zelf al jong met het fenomeen ‘uitwisselingsstudent’ in aanraking kwam, vertelt mij over al haar ervaringen als gastgezin én geeft antwoord op mijn prangende vraag.

Met de paplepel ingegoten

Toen Anoesj negen was, wilde haar oudste zus een jaartje naar het buitenland. Ze ging naar Denemarken. Een aantal jaar later ging haar andere zus naar de VS  en als laatste in het gezin vertrok Anoesj zelf naar Noorwegen. In die periode van uitwisseling hebben haar ouders zelf ook studenten in huis gehad. Zo’n vijftien in totaal, die allemaal als familie worden beschouwd.

Dat het met de paplepel is ingegoten, maakte het voor haar bijna vanzelfsprekend om zelf ook gastgezin te worden. Maar of dat echt zo vanzelfsprekend was voor de rest van het gezin?
“Mijn man heeft er wel even over na moeten denken,” vertelt Anoesj; “maar ik heb hem overtuigd. Anna-Liisa, onze allereerste, moest wisselen van gastgezin en belandde uiteindelijk bij ons. Daarna volgde Samyr. Dat was niet echt gepland, maar YFU zocht aankomstgezinnen en ik dacht ‘nou drie weken moet lukken’. Samyr was zo leuk, die wilde ik niet meer kwijt. Later dat jaar namen we ook Berk erbij.”

En zo werd het hele gezin besmet met het gastgezinvirus.

YFU
“Het voelt echt als familie!” Maya (Italië), Fabrizio (Paraguay) en het gezin van Anoesj (zonder Lucas)

 

Kinderen van de wereld

Het overtuigen van haar man Ricardo (47 jaar), wierp zijn vruchten af; hij merkte al snel dat het een hoop gezelligheid met zich meebracht.  De kinderen Lucas van 17 (die nu zelf in Finland op uitwisseling is) en Finn van 12, zien elke student als broer of zus. De acht kinderen die het gezin heeft  mogen ontvangen, ziet Anoesj dan ook als haar bonuskinderen.

“Ik heb mijn jongste enorm zien groeien qua zelfvertrouwen”

“Ik heb mijn jongste enorm zien groeien qua zelfvertrouwen. En dat is heel veel waard.  Mijn kinderen spraken op jonge leeftijd al heel goed Engels. Ze hebben geduld om een ander, die onze taal niet machtig is, rustig uit te leggen wat er wordt bedoeld. Ik heb ze beiden zien groeien als kinderen van de wereld.”

Met goede afspraken kan (bijna) alles

Het is in alle opzichten een aanvulling in het gezin: de liefde die je voelt voor een kind van een ander. Je eigen gedrag en gewoontes zien door andermans ogen. Het is leuk om een kijkje te nemen in andere gewoontes, tradities en eten. Maar het meest leerzame is voor Anoesj het inzicht dat wij allemaal mensen zijn: “het maakt niet uit waar je vandaan komt, waar je in gelooft, waar je wiegje gestaan heeft of dat je (of ikzelf) misschien best eigenaardige karaktereigenschappen hebt.”

“De mensen in de wereld om ons heen zijn mooie mensen, met hun eigen gewoonten, gebreken, maar ook zo veel liefde!” voegt ze eraan toe. “Neem een keer een kijkje in een andere cultuur, neem de wereld in huis. Ik hoor vaak dat mensen dit niet durven te doen, uit angst hun privacy te verliezen. Het enige wat ik niet meer kan doen, is in mijn blote kont door het huis lopen. De rest kan gewoon en er kunnen altijd goede afspraken gemaakt worden.”

Geweldige herinneringen
YFU
Ricardo, Lucas, Finn, Berk (Turkije), Samyr (Mexico) en Anoesj

Ricardo, Lucas, Finn, Berk (turkije), Samyr (Mexico) en ik

“Het is gewoon echt zo dat het voelt als familie. Toen ik mijn eerste student ontving, was mijn Lucas nog maar een baby, maar ze was zó lief voor hem. Het zijn ‘mijn’ kinderen. Ik mis degene die niet meer thuis zijn ook echt.” Na afloop houdt Anoesj altijd contact met haar bonuskinderen via WhatsApp en social media. Ze probeert ze ook op te zoeken als dat kan.

Gelukkig zijn er de grappige herinneringen nog. Anoesj somt er een aantal op: “Dat Samyr uit Mexico staat de dansen in de regen en Berk uit Turkije aan de ontbijttafel zit met zijn jas aan (‘zoooo kkkkoud’).  We noemen hem onze Eskimo. Of dat Gaya uit Italië zoveel kleding had dat de kasten hier bijna niet dicht konden. NaeNae vond sneeuw echt geweldig en ging meteen bij 1cm buiten spelen. Fabrizio uit Paraguay at veel mayonaise, kaas en kipfilet en speelde graag vals met spelletjes. Maya uit Italië, stond altijd tegen de verwarming geplakt en is dan ook onze tweede Eskimo en ook Matthildur uit IJsland vond het toch nog koud in Nederland!”

Antwoord op de eerste vraag

Dan volgt het antwoord op mijn eerste, spontaan opkomende vraag:  ‘wat doe je als het niet klikt?’

“Helaas komt het een enkele keer voor dat de klik er niet is,” vertelt Anoesj eerlijk. “Zo’n mismatch kan gebeuren. De organisatie gaat dan met beide partijen in gesprek en kijkt samen met het gezin waar het aan ligt (bijvoorbeeld door de communicatie of onterechte aannames). Mocht het dan écht niet meer te lijmen zijn, dan gaat de organisatie voor de student op zoek naar een ander gezin.”

Werken als vrijwilliger voor YFU

Naast gastgezin is Anoesj ook YFU-vrijwilliger op vele fronten. Aanvankelijk wilde ze naast haar drukke bestaan geen vrijwilligerswerk doen. Ze had immers twee kinderen en ook twee uitwisselingsstudenten. Maar regelen en organiseren stroomt nou eenmaal door haar aderen, dus besloot ze haar talenten in te zetten. Inmiddels is ze regiomanager van YFU Zuid Nederland en contactpersoon voor een Duitse en een Thaise student .

“Als je eenmaal met dit virus besmet bent, krijg je het niet meer uit je systeem”

“Ik merkte dat het me veel energie opleverde. Ook mijn ervaringen uitwisselen als gastouder vind ik gewoon leuk om te doen. Ik heb nu alle kanten mee gemaakt, als zus, uitwisselingsstudent, gastouder, ouder van een uitgaande student. Dus ik heb veel om te delen. En als je eenmaal met dit virus besmet bent, krijg je het niet meer uit je systeem.”

Wil jij ook deze bijzondere ervaringen opdoen en gastouder worden? Kijk op de website voor onze  vacature.

Alle foto’s: ©Anoesj Langendoen (op de eerste en tevens frontpagina-foto zijn Gaya uit Italië en Finn te zien).

NaeNae (Thailand), Finn en Lucas
Deel: